Esta tese analiza a circulación de actores, ideas e debates que deron forma á rede tricontinental e ao proxecto revolucionario xurdido arredor da Conferencia da Habana de 1966. Máis alá do evento en si, examínanse os seus antecedentes, consecuencias e impacto no proxecto político afroasiático, con especial atención ás organizacións das colonias portuguesas. A Tricontinental preséntase como un espazo onde se teceron revolucións: un punto de encontro e impulso no que a centralidade cubana se combinou coa relevancia dos espazos e actores africanos e asiáticos.
A investigación aborda as conferencias e actividades da OSPAA e da OSPAAAL como mecanismos de articulación e circulación ideolóxica, e inclúe un estudo de caso sobre o PAIGC, o MPLA e a FRELIMO, centrado nas súas relacións co proxecto cubano. Proponse un enfoque global que supere as historias nacionais e os marcos interpretativos da Guerra Fría, entendendo a Tricontinental como un proxecto político autónomo, antiimperialista e socialista.